دفاع پایان نامه کارشناسی ارشد خانم نگار سلیمانی دانشجوی مهندسی بهداشت حرفه ای
خانم نگار سلیمانی کراشناسی مهندسی بهداشت حرفه ای از پایان نامه خود با عنوان
طراحی ، ساخت و ارزیابی عملکرد جلیقه خنک کننده تبخیری تقویت شده با هوای فشرده در شرایط گرم و خشک آزمایشگاهی به راهنمایی آقای دکتر حبیب اله دهقان دفاع نمود
چکیده
مقدمه:
قرار گرفتن در معرض دماهای بالا در محیطهای صنعتی میتواند منجر به تنش گرمایی و کاهش عملکرد فیزیولوژیکی شود. استفاده از لباسهای خنککننده تبخیری بهعنوان راهکاری مؤثر برای کاهش دمای بدن و افزایش راحتی حرارتی پیشنهاد شده است. هدف این مطالعه طراحی ، ساخت و ارزیابی عملکرد جلیقه خنک کننده تبخیری تقویت شده با هوای فشرده در شرایط گرم و خشک آزمایشگاهی همچنین مقایسه ظرفیت خنککنندگی این جلیقه با نوع دیگری از جلیقه خنککننده تبخیری شامل جلیقه مجهز به فن در شرایط گرمایی کنترلشده بود.
مواد و روش ها
این پژوهش یک مطالعه تجربی–آزمایشگاهی با هدف طراحی، ساخت و ارزیابی عملکرد یک جلیقه خنککننده تبخیری تقویتشده با جریان هوای فشرده بود.در این مطالعه ابتدا یک جلیقه خنککننده تبخیری مبتنی بر میکروتیوب با تأمین جریان هوای فشرده طراحی و ساخته شد. عملکرد این جلیقه با یک جلیقه تبخیری مجهز به فن محوری مقایسه گردید. آزمونها با استفاده از مانکین حرارتی «سینا» در اتاقک شرایط جوی کنترلشده و مطابق با استاندارد بینالمللی تعیین نرخ دفع گرما برای سامانههای خنککننده فردی انجام شد. سطوح جریان هوا در سامانه مبتنی بر هوای فشرده ۱، ۲ و ۳ فوت مکعب بر دقیقه و در جلیقه فندار ۳۲ تا ۶۲ فوت مکعب بر دقیقه در نظر گرفته شد. متغیرهای مورد اندازهگیری شامل توان مصرفی مانکین بهعنوان شاخص ظرفیت خنککنندگی و جرم آب تبخیرشده بود. آزمونها در دمای C° 35±0.5و رطوبت نسبی % 5±20 و% 5±40 با سه تکرار انجام شد و دادهها در نرمافزار SPSS و در سطح معنیداری 0.05 تحلیل شدند.
یافته ها
نتایج نشان داد عملکرد هر دو جلیقه تبخیری بهطور معنیداری تحت تأثیر شدت جریان هوا و رطوبت نسبی محیط قرار دارد (p<0.05). در جلیقه مبتنی بر میکروتیوب، افزایش جریان هوای فشرده موجب افزایش توان خنککنندگی و نرخ تبخیر آب شد؛ بهطوریکه در رطوبت نسبی ۲۰ درصد میانگین تواخنک کنندگی از 48 وات در حالت بدون جریان هوا به 64 وات در جریان 3 فوت مکعب بر دقیقه افزایش یافت. در رطوبت نسبی ۴۰ درصد نیز روند مشابهی مشاهده شد، اما مقادیر توان خنککنندگی کمتر بود که نشاندهنده کاهش کارایی تبخیر در رطوبت بالاتر است. در جلیقه تبخیری مجهز به فن نیز با افزایش سرعت فن، توان خنککنندگی و نرخ تبخیر آب بهطور قابل توجهی افزایش یافت و بیشترین توان خنک کنندگی در رطوبت نسبی ۲۰ درصد و سرعت 62 فوت مکعب بر دقیقه برابر با 97 وات بهدست آمد. علاوه بر این، مقایسه دو سامانه نشان داد جلیقه فندار در تمامی شرایط آزمایش توان خنککنندگی بالاتری نسبت به جلیقه مبتنی بر میکروتیوب ایجاد میکند. همچنین افزایش رطوبت نسبی محیط در هر دو جلیقه موجب کاهش توان خنککنندگی و کاهش نرخ تبخیر آب شد.
نتیجهگیری
نتایج نشان داد که جلیقه تبخیری مجهز به فن عملکرد بهتری در کاهش بار گرمایی دارد، در حالی که جلیقه مبتنی بر میکروتیوب خنککنندگی پایدارتر اما با کارایی کمتر ارائه میدهد و میتواند گزینه مناسبی برای مواجهه طولانیمدت با گرما باشد. این یافتهها میتواند در انتخاب بهینه جلیقه های خنککننده تبخیری برای محیطهای صنعتی با دمای بالا مفید باشد.
کلمات کليدي : جلیقه خنککننده تبخیری، مانکین حرارتی ، ظرفیت خنککنندگی ، هوای فشرده
